บุคคลทั่วไป
User ID:

Password:

จดจำการเข้าใช้?
ขณะนี้มีผู้ใช้งาน online
สมาชิก 0 คน
บุคคลทั่วไป 4 คน

ท่านเข้าชมเวบไซต์
มธุรดา เป็นคนที่
32833828

Deprecated: Function split() is deprecated in /home/mathuradac/domains/mathurada.com/public_html/include/date_time.inc.php on line 3 Deprecated: Function split() is deprecated in /home/mathuradac/domains/mathurada.com/public_html/include/date_time.inc.php on line 4 Deprecated: Function split() is deprecated in /home/mathuradac/domains/mathurada.com/public_html/include/date_time.inc.php on line 8 Deprecated: Function split() is deprecated in /home/mathuradac/domains/mathurada.com/public_html/include/date_time.inc.php on line 9 Deprecated: Function split() is deprecated in /home/mathuradac/domains/mathurada.com/public_html/include/date_time.inc.php on line 13 Deprecated: Function split() is deprecated in /home/mathuradac/domains/mathurada.com/public_html/include/date_time.inc.php on line 14 Deprecated: Function split() is deprecated in /home/mathuradac/domains/mathurada.com/public_html/include/date_time.inc.php on line 18 Deprecated: Function split() is deprecated in /home/mathuradac/domains/mathurada.com/public_html/include/date_time.inc.php on line 3 Deprecated: Function split() is deprecated in /home/mathuradac/domains/mathurada.com/public_html/include/date_time.inc.php on line 4 Deprecated: Function split() is deprecated in /home/mathuradac/domains/mathurada.com/public_html/include/date_time.inc.php on line 8 Deprecated: Function split() is deprecated in /home/mathuradac/domains/mathurada.com/public_html/include/date_time.inc.php on line 9 Deprecated: Function split() is deprecated in /home/mathuradac/domains/mathurada.com/public_html/include/date_time.inc.php on line 13 Deprecated: Function split() is deprecated in /home/mathuradac/domains/mathurada.com/public_html/include/date_time.inc.php on line 14 Deprecated: Function split() is deprecated in /home/mathuradac/domains/mathurada.com/public_html/include/date_time.inc.php on line 18 Deprecated: Function split() is deprecated in /home/mathuradac/domains/mathurada.com/public_html/include/date_time.inc.php on line 3 Deprecated: Function split() is deprecated in /home/mathuradac/domains/mathurada.com/public_html/include/date_time.inc.php on line 4 Deprecated: Function split() is deprecated in /home/mathuradac/domains/mathurada.com/public_html/include/date_time.inc.php on line 8 Deprecated: Function split() is deprecated in /home/mathuradac/domains/mathurada.com/public_html/include/date_time.inc.php on line 9 Deprecated: Function split() is deprecated in /home/mathuradac/domains/mathurada.com/public_html/include/date_time.inc.php on line 13 Deprecated: Function split() is deprecated in /home/mathuradac/domains/mathurada.com/public_html/include/date_time.inc.php on line 14 Deprecated: Function split() is deprecated in /home/mathuradac/domains/mathurada.com/public_html/include/date_time.inc.php on line 18
บทความของฉัน | ดูบทความทั้งหมด
เล่ห์รักปีศาจร้าย(NC18,20+)
หมวด: รักโรแมนติก
ผู้แต่ง: กระดิ่งสีดำ [zixga321]
วันที่ลง: 09/08/2554 21:11:41
อับเดตเมื่อ: 22/11/2554 18:49:02
มีผู้อ่านทั้งหมด 36527 ท่าน
จำนวนผู้โหวตทั้งหมด 37 ท่าน
คะแนนโหวตทั้งหมด 175 คะแนน
ความคิดเห็นทั้งหมด 22 ความคิดเห็น

ชื่อตอน: ประชดรักหรือรักประชด ลงเมื่อ: 01/11/2554 22:01:11
ตอนที่: 23 จากทั้งหมด 31 ตอน กลับหน้าหลักของบทความ

บทที่ 21 ประชดรักหรือรักประชด


      ยามเช้าของวันใหม่หญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นมาทันทีที่มีแสงกระทบส่อง เรื่องเมื่อคืนย้อนกลับเข้าสู่ห้วงความคิดของหล่อนอีกครั้งยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บ ยิ่งนึกก็ยิ่งปวดใจที่ร่างกายของหล่อนแพ้พ่ายเขาเป็นครั้งที่สอง ร่างบางพลิกตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบากและเมื่อเหลือบไปเห็นแต่ความว่างเปล่าหล่อนก็ยิ่งรู้สึกสลดใจขึ้นมาอีกทันใด  มือเรียวคว้าผ้าผืนหนาห่อกายก่อนที่จะก้าวเข้าไปในห้องน้ำชำระร่างกาย ครั้นหญิงสาวออกมาจากห้องน้ำกำลังจะเดินไปยังตู้เสื้อผ้าแล้วนั้นกระดาษโน๊ตสีส้มที่ติดไว้ที่กระจกเป็นสิ่งที่สะดุดตาเธอทันที หล่อนดึงมันออกมาพร้อมกับก้มลงอ่านอย่างใจเย็น
           'คุณแม่ผมบอกให้คุณไปที่เพชรดาใส่ชุดที่อยู่ในถุงพลาสติกซะคนขับรถจะรอคุณอยู่หน้าบ้านเวลาเก้าโมงเช้า
            ภายในเวลาสิบโมงคุณต้องมาหาผมถึงห้อง'
"บ้าอำนาจชัดๆ"น้ำผึ้งกำกระดาษในมือแล้วโยนทิ้งลงข้างๆตัวอย่างไม่ใยดีก่อนที่จะเดินไปหยิบเสื้อผ้าที่อยู่ในถุงพลาสติกคลุมไว้ ชุดสูทรัดรูปสีดำกับกระโปรงทรงสอบทำให้หญิงสาวโววายทันที
"ชุดทำงานบ้าอะไรกระโปรงสั้นสามสี่คืบ!!"น้ำผึ้งลังเลใจก่อนที่จะหยิบมันมาสวมด้วยความขัดใจ ถ้าหากหล่อนไม่ใส่มีหวังได้โดนเล่นงานอีกเป็นแน่ เวลาผ่านไปไม่นานร่างบางได้เดินลงมาจากชั้นสองอย่างสง่าและมองเห็นร่างเล็กอันคุ้นตานั่งอยู่ที่พื้น
"พี่น้ำผึ้ง"
"จุ้น!!"คนที่ถูกเรียกชื่อรีบวิ่งเข้าไปหาเด็กสาวทันที"หายไปไหนมาแล้วรู้ได้ไงว่าพี่อยู่ที่นี่"ลำแขนโอบกอดคนวัยเด็กอย่างรักใคร่ก่อนที่จะเอ่ยถามในนาทีถัดมา
"คือวันนั้นจุ้นเดินไปตลาดเพื่อสงบสติอารมณ์น่ะค่ะแต่พอจะกลับบ้านก็มีผู้ชายฉุดตัวจุ้นไป แล้วพอจุ้นหนีออกมาได้จุ้นก็กลับไปที่บ้านแต่ป้าอิ่มบอกว่าพี่ย้ายมาอยู่กับคู่หมั้นของพี่ที่นี่"เด็กสาวจุ้นเล่าออกไปเป็นฉากๆจนทำให้น้ำผึ้งรู้สึกผิดขึ้นมา
"พี่ขอโทษถ้าวันนั้นพี่พูดดีๆ จุ้นคงไม่โดนพวกนั้นฉุดไป"หญิงสาวกล่าวขอโทษอย่างสำนึกผิดแล้วลูบผมยาวๆอย่างทะนุถนอม
"พี่ไม่ผิดหรอกค่ะเป็นเพราะจุ้นเองที่หนีออกไปแบบนั้น"
"อย่าโทษตัวเองเลยจุ้นเรื่องนี้หนูไม่ผิด เอ๊ะว่าแต่อย่าบอกน่ะว่าแม่พี่ให้หนูมาเป็นคนดูแลบ้านที่นี่"
"ใช่ค่ะคุณน้ำฝนบอกให้จุ้นมาที่บ้านหลังนี้"เด็กสาวผมยาวพยักหน้าเป็นการตอบรับพร้อมกับยิ้มบางๆให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆเธอ
"ดีแล้วจะได้ฝึกนิสัยตัวเองเสียบ้าง ตอนอยู่ที่บ้านพี่วีรกรรมเรื่องความสะอาดนี่อยู่อันดับท้ายเลยมั้ง"น้ำผึ้งติเตียนจุ้นอย่างเป็นห่วง"ตายล่ะสิบโมงกว่าแล้วหรือนี่ พี่ไปทำงานก่อนน่ะจ๊ะจุ้นตอนเย็นค่อยเจอกัน"ว่าแล้วเจ้าหล่อนรีบวิ่งไปยังรถเบนซ์สีดำที่มีคนขับรถรออยู่ข้างใน รถสี่ล้อเคลื่อนที่ด้วยความเร็วปานกลางสบายๆทำให้คนที่นั่งอยู่ด้านหลังรู้สึกผ่อนคลายซึ่งไม่เหมือนตอนที่หล่อนนั่งรถไปกับนรกานต์..คนบ้าอำนาจอย่างเขา
      เมื่อรถสีดำหยุดจอดที่หน้าตึกสูงเกือบยี่สิบชั้นน้ำผึ้งรีบก้าวลงจากรถแล้วเดินเข้าไปถามพนักงานประชาสัมพันธ์ในเรื่องของห้องนรกานต์ หลังจากนั้นหญิงสาววิ่งเข้าไปในลิฟต์ทันทีที่ได้คำตอบ ชั้นสูงสุดที่น้ำผึ้งเพิ่งมาถึงเป็นชั้นของประธานบริษัทซึ่งจะไม่มีใครสามารถเข้าไปได้ก่อนที่จะได้รับอนุญาติจากยามที่เฝ้าอยู่ข้างลิฟต์โดยคำสั่งนี้จะได้จากนรกานต์เป็นผู้ตัดสินใจ เมื่อบุรุษที่ใส่ชุดสีฟ้าวางโทรศัพท์ลงแล้วนั้นก็ยืนทำความเคารพหล่อนทันที
"สวัสดีครับคุณผู้หญิง ท่านประธานรออยู่ที่ห้องครับ"
"ขอบใจจ๊ะ"น้ำผึ้งกล่าวก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องที่มีแผ่นป้ายสีทองติดบนประตูกระจก หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วก้าวเข้าไปในห้องทำงานที่ถูกแต่งด้วยสีน้ำตาลอ่อน เฟอร์นิเจอร์สีดำทุกชิ้นตั้งตระหง่านตาอยู่ทั่วมุมห้อง เท้าเรียวก้าวเข้าไปยังโต๊ะไม้สักที่มีร่างหนานั่งอ่านเอกสารอย่างเคร่งเครียด
"คุณช้าไปหนึ่งชั่วโมง"นรกานต์เอ่ยในขณะที่สายตายังอ่านเอกสารแฟ้มหนาอยู่ในมืออย่างไม่วางตา ร่างบางนั่งลงที่โซฟาสีครีมด้วยความเบื่อหน่ายแอบด่าทอในใจ...เผด็จการเสียจริง
"ฉันมีเรื่องที่ต้องจัดการนิดหน่อย"น้ำเสียงเรียบไร้ความรู้สึกของหญิงสาวทำให้เขาต้องปิดแฟ้มเอกสารก่อนที่จะโยนลงบนโต๊ะอย่างดังลั่น"คุณต้องการให้ฉันทำอะไร"
"จัดการเรื่องอะไร"ชายหนุ่มถามก่อนที่จะลุกขึ้นสาวเท้าเข้าไปหาหล่อน มือหนายื่นไปยันกับผนักพิงของโซฟาทั้งสองข้างก่อนที่จะเคลื่อนหน้าเข้าใกล้"บอกผมสิ"
"ก็แค่เรื่องคนดูแลบ้านที่ต้องเคลียร์กันนิดหน่อย"น้ำผึ้งยันหน้าอกเขาให้ออกห่างแล้วหันหน้าไปอีกทางเพื่อกันไม่ให้เขาทำรุ่มร่ามในที่ทำงานแห่งนี้"ออกไปน่ะ!!ฉันอึดอัด"
"แค่นี้ทำเป็นอาย เมื่อคืนคุณยังครางตอบรับผมอยู่เลยน่ะ"นรกานต์กระซิบข้างใบหูของคนที่อยู่ในกรงแขนของเขาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
"นี่คุณ!!"น้ำผึ้งหันกลับมาพร้อมกับการเฮดบัดใส่คนฉวยโอกาสอย่างเขา ร่างสูงกุมหัวด้วยความเจ็บในจังหวะนั้นเองที่น้ำผึ้งรีบวิ่งไปให้ไกลจากเขาหากทว่ากลับชนเข้ากับบุคคลที่เพิ่งเข้ามาเยือน ร่างเล็กล้มลงก่อนที่จะตวัดสายตาขึ้นมองคนที่เดินชนแล้วไม่รู้จักขอโทษ
"นิคกี้ค่ะ"เสียงแหลมสูงเรียกชื่อร่างหนาทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องอย่างไม่สนใจคนที่หล่อนเดินชนไปเมื่อครู่นี้
"ซาร่า!!คุณมาได้ไง"เจ้าของชื่อเดินเข้าไปหาเจ้าหล่อนทันทีที่เห็นร่างปราดเปีรยวในชุดเดรสเกาะอกสีน้ำเงินเข้ม สงสัยเขาต้องตัดเงินเดือนยามที่เฝ้าลิฟต์แล้วกระมั้ง...ทำหน้าที่บกพร่องอย่างนี้"นังนั่นเข้ามาอยู่ในนี้ได้ยังไงค่ะ"สายตาเหยียดหยามที่ทอดมายังเธอทำให้น้ำผึ้งต้องลุกขึ้นเดินกลับไปหานรกานต์ทันที
"ทำไมฉันจะอยู่ไม่ได้ล่ะในเมื่อสามีของฉันอยู่ที่นี่ คนนอกอย่างหล่อนต่างหากที่ไม่สมควรที่จะอยู่ในนี้"
"ฉันไม่ใช่คนนอกอย่างที่แกบอกหรอกน่ะ"เจ้าของเสียงพูดก่อนที่จะโอบรอบคอชายหนุ่มบรรจงจูบริมฝีปากหนาอย่างไม่เกรงใจใคร"เพราะฉันก็เป็นเมียนิคกี้เหมือนกัน"ทันทีที่ซาร่าผละออกจากใบหน้าคมเจ้าหล่อนก็พาร่างอันเย้ายวนไปยังโซฟาพร้อมกับร่างของนรกานต์ที่ตอนนี้เริ่มคิดอะไรดีๆออก
"น้ำผึ้งเดี๋ยวคุณรอเอกสารจากผมก่อนแล้วคุณค่อยเริ่มทำงานได้"ว่าจบแล้วเขาก็จัดการรวบเอวของแม่นางแบบสุดฮอตขึ้นมานั่งบนตักของเขา ก่อนที่จะก้มหน้าลงขยี้ปากสาวร่างสูงอย่างเร่าร้อนก่อนที่จะเลื่อนไปด้านหลังเพื่อรูดซิปปลดอาภรณ์ของหญิงสาว น้ำผึ้งเสหันมองไปทางอื่นเพื่อไม่ให้เจ็บใจกับภาพที่เห็น..เขาเห็นหล่อนเป็นตัวอะไร!!
"ขอโทษน่ะ ช่วยยื่นเอกสารมาให้ฉันก่อนจะได้ไหม"น้ำเสียงเรียบจากหญิงสาวในชุดสูทสีดำเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเฉยชา
"ผมบอกให้คุณรอ ไม่ได้บอกให้คุณขัดจังหวะ"นรกานต์เอ่ยก่อนที่จะซุกไซร้ซอกคอเจ้าของเดรสสีดำที่บัดนี้ถูกกองลงมายังเอวบางที่สักเป็นรูปหัวกะโหลกสูบบุหรี่ ซาร่าหัวเราะคิกคักทันทีที่เขาปรนเปรอให้เธออย่างมีความสุข ลิ้นหนาไล้ลงมายังเนินอกในขณะที่แม่สาวจอมยั่วถอดเข็มขัดแล้วโยนไปด้านหลัง เสียงหัวเข็มขัดที่กระทบกับพื้นยิ่งสะท้อนให้เธอเจ็บปวดมากขึ้น
       ทำไมเธอถึงเจ็บแบบนี้...เจ็บจนร้องไม่ออก
       หรือว่าเธอรักเขาเข้าแล้ว
    น้ำผึ้งสลัดความคิดทิ้งพร้อมกับส่ายหน้าไปมาอย่างไม่เข้าใจตัวเอง เจ้าของบิ๊กอายสีน้ำตาลเข้มที่มองเยาะเย้ยมายังเธอยิ่งทำให้หล่อนดูเหมือนเป็นตัวตลกเป็นส่วนเกินสำหรับพวกเขา
"อ่า..นิคค่ะ"ซาร่างร้องครวญครางทันทีที่ชายหนุ่มแทรกแท่งบุรุษเข้าไปสู่กายสาว หญิงหมั่นขยับตัวขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะของธรรมชาติตามกามารมณ์ที่เกิดขึ้นในตัวของทั้งสอง มือหนาเอื้อมไปจับบั้นท้ายบีบขยำอย่างมันมือแล้วค่อยเคลื่อนมาสัมผัสบริเวณเอวก่อนที่จะจับตัวของคนที่กำลังทำกิจกรรมร่วมกันขึ้นแล้วกระแทกลงมาจนมิด
"โอ้..นิคคุณยังร้อนเหมือนเดิม เพราะอย่างนี้ไงค่ะซาร่าถึงไม่อยากให้คุณไปรักกับใคร"หญิงสาวพูดพร้อมกับทอดสายตามองคนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า เกมรักสุดสนุกยังคงดำเนินต่อไปแล้วมันก็เริ่มแรงขึ้นเมื่อชายหนุ่มเห็นน้ำผึ้งขยับตัวทำท่าทีว่าจะออกไปจากห้องนี้ให้ได้
"อ๊ะ..อ๊ะ..อ๊ะ.."เจ้าของเสียงดัดเสียงให้ดูน่าฟังแต่ถ้าหากเมื่อมันลอยเข้ามาในโสตประสาทหูของน้ำผึ้งแล้วยิ่งทำให้น้ำตาของหล่อนเริ่มไหลออกมาจนหล่อนต้องแกล้งทำเป็นมองไปทางอื่น ร่างสูงกอดจูบจนเกิดเสียงครางในลำคอพร้อมกับมือที่ลูบไล้ไปตามกายของหญิงสาวด้วยอารมณ์ปรารถนาบวกกับการขยับขึ้นลงอย่างสนุกสนานหฤหรรษ์จนกระทั่งเสียงกรีดร้องของเธอดังขึ้นเมื่อจุดหมายปลายทางอยู่เพียงแค่เอื้อม
"อ้า กรี๊ด!!"เพียงแค่ได้ยินเสียงกรีดร้องของสาวน้อยร้อยชั่งที่มีค่าตัวสูงอย่างซาร่าเท่านั้นน้ำผึ้งก็ทนไม่ได้อีกต่อไป ร่างบางในชุดสูทสีดำวิ่งออกมาจากห้องทำงานทันทีแล้วเร่งฝีเท้าอย่างโดยด่วน ตอนนี้เธอไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนแต่ที่แน่ๆเธออยากไปให้ไกลจากเขาอย่างที่สุด แต่แล้วโชคชะตากลับทำให้หล่อนต้องเดินชนกับร่างใหญ่ที่กำลังเดินคุยอยู่กับชายอีกคนอย่างหลีกเหลี่ยงไม่ได้
"ขอโทษค่ะ"น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยขอโทษก่อนที่จะเงยหน้ามองบุคคลที่หล่อนกล้าทำผิดด้วย"ท่าน!"เจ้าของเสียงอุทานมาอย่างตกใจเพราะตอนนี้เธอยังไม่กล้าสู้หน้าใครทั้งสิ้น
"หนูน้ำผึ้ง ร้องไห้ทำไม เจ้านิคมันรังแกอะไรหนูรึเปล่า"นายตะวันไตร่ถามอย่างเป็นห่วงถึงแม้เขาจะเป็นคนไม่ค่อยชอบพูดจาแต่ถ้าหากเห็นใครเดือดร้อนแล้วเขาจะยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือด้วยความเต็มใจเต็มความสามารถ
"คือ..เออ คือ"ร่างบางพูดตะกุกตะกักอย่างไม่กล้าบอกพ่อของเขา เมื่อตะวันเห็นว่ายิ่งถามหล่อนหญิงสาวก็ยิ่งร้องไห้เขาจึงเดินเข้าไปหาลูกชายคนเดียวในห้องทำงาน และทันทีที่เปิดเข้าไปชายชรายิ่งรู้สึกตกใจกับสิ่งที่เห็น...ร่างสองร่างกอดกันกลมแทบจะหลอมเป็นร่างเดียวกันอยู่แล้ว!! แต่ก็ได้แค่เพียงเก็บไว้เท่านั้นก่อนที่จะเดินจากห้องนี้ไปด้วยความผิดหวังในตัวของบุตรชาย
      ถ้าปล่อยเรื่องนี้ไว้..น้ำผึ้งต้องเสียใจไปตลอดแน่ๆ
      ฉะนั้นเขาต้องลงมือจัดการกับเรื่องนี้เองเสียแล้ว

 

ตอนที่: 23 จากทั้งหมด 31 ตอน กลับหน้าหลักของบทความ

คำเตือน: บทความทุกบทความในที่นี้ ถือเป็นสิทธิ์ของเจ้าของบทความแต่เพียงผู้เดียว ห้ามผู้ใดทำการคัดลอก ทำซ้ำ หรือทำการเผยแพร่โดยมิได้รับอนุญาต





















Copyright © 2007 mathurada.com | powered by xisteam.com
best resolution in 1024x768 with IE 6.x