|
พี่นาตคับ
เต้มาอ่าน
ตรงกลอนอ่ะนะ
ชีวิตข้า เกิดมาเป็น หุ่นกระบอก
ถูกชักรอก บนเส้นด้าย อย่างสิ้นหวัง
ไม่สูงส่ง สิ้นพละ ไร้กำลัง
ไม่สะพรั่ง ดุจผกา บนผืนภูมิ
เหมือนชีวิต ที่เคว้งคว้าง กลางมหาสมุทร
เที่ยวสะดุด กับเกลียวคลื่น ไม่ลื่นไหล
ล่องลอยไป ตามสายลม ดุจเรือใบ
เฝ้าฝันใฝ่ มาซึ่งวัน แห่งเสรี
แต้ไม่ได้ติมากนะคับ
แต่เคยเข้าคอสแต่งกลอนอยู่บ้าง
ทำไมระหว่างบทไม่มีสัมผัสในครับ
งง
คำว่าภูมิ กับคำว่าไหล
อาจจะเปลี่ยนแปลงได้นะคับ^^
มีตรงหนึ่งที่น่าสนใจ
เต้จะลองเปลี่ยนใหม่ให้นะคับ
เผื่อพี่นาตจะลองแก้(ไม่หรอกมั้ง)
ชีวิตข้า เกิดมาเป็น หุ่นกระบอก
ถูกชักรอก บนเส้นด้าย ไร้ความหวัง
ไม่สูงส่ง สิ้นพละ หมดกำลัง
ไม่สะพรั่ง ดุจผกา บนผาภูมิ (วรรคนี้เต้ชอบมากเลย)
เหมือนชิวิต ที่เคว้งคว้าง กลางสมุทร
เที่ยวสะดุด หมู่เกลียวคลื่น ไม่ลื่นไหล
ลอยละล่อง ตามสายลม เช่นเรือใบ
เฝ่าฝันใฝ่ ไปถึงวัน อันเสรี
เน่แหละคับ
เติมไปเล็กน้อย
อาจจะไม่เอาไปใช้กะได้นะ
เต้ก้ว่างั้น^^
ขอบคุณครับ |